In 2008 ben ik voor het eerst naar Guatemala gegaan. Na mijn tweede jaar op de Design Academy Eindhoven voelde ik sterke behoefte om even afstand te doen van de academie. Even ruimte om op adem te komen van de intensiteit. Maar ook ruimte om geÏnspireerd te worden in een andere omgeving, met het doel om daarna juist weer met nieuwe energie verder te gaan. 

Een jaar later, terug op de academie na een indrukwekkende reis in een voor mij nieuwe wereld. Ik belandde vrijwel direct in een crisis. Want, met alles wat ik had gezien en ervaren in Guatemala bekroop mij het diepe gevoel: hoe kan ik hier nog verder gaan? Hoe kan ik ontwerper zijn in een wereld die er zó aan toe is? 10 jaar geleden was dit een lastige vraag. Er waren nog weinig aanknopingspunten voor mij te vinden die antwoord konden geven op deze vragen. Dus ging ik zelf op zoek. En stap voor stap vond ik richting. Voor mij geen stoelen of tafels maken (waar ik ook écht niet goed in ben!), maar op een andere manier vormgeven. Duurzaam. Maar hoe moet dat en wat doe je dan?

 Langzaam maar zeker werd dit concreter hoe ik dit kon doen, en wat mijn manier van ontwerper zijn in hield en eruit zag. Het begon met social design, toen ik voor mijn afstuderen een grote kas ontwierp van 120 meter als ruimte bij een volkstuin voor inspiratie en leren over zelf je eten verbouwen in de stad, wat overliep in een prijs van de gemeente Eindhoven om ook daadwerkelijk een moestuin te ontwerpen in Drents Dorp. Maar ik miste nog iets. Ik miste nog kennis om te verwoorden wat ik voelde. Om mensen nog beter mee te kunnen nemen in mijn verhaal en in mijn visie. En omdat ik wist dat ik in de toekomst zou werken met mensen die mijn ontwerperstaal niet vanzelfsprekend ook spreken. De master Human Geography gaf mij deze kennis. Ik leerde steeds beter uitzoomen en groter te kijken naar het geheel en de samenhang van dingen daarin. Verbanden leggen, relaties en systemen zien. Ik leerde een nieuwe taal erbij. Als derde discipline deed ik een opleiding tot yoga docent. Na deze opleiding, in september 2014, kreeg ik een ingeving. Alles wat ik verzameld had in de verschillende opleidingen mocht ik gaan combineren op mijn manier. Transitie versnellen naar een duurzame wereld. Daar vormen aan geven. Organisaties en mensen hiermee helpen.

In mei 2015 volgde weer een belangrijk inzicht, op het strand in Portugal. Ik tunede in en kreeg een inzicht. Ik las een artikel over Smart Cities en ik realiseerde me dat dat niet het juiste perspectief is. Smart is belangrijk, maar niet volledig. Wise City kwam in me op en een nieuw concept en project was geboren. In 2015 organiseerde ik samen met een groepje ontwerpers de Wise City summerschool in Eindhoven. Het werd opgepikt door het ministerie van Infrastructuur en Milieu, en ik belandde in een experimenteel groepje van vernieuwers van de ruimtelijke ordening in Nederland, genaamd Proeftuin Nederland van Morgen. Dit mondde weer uit in de expo Places of Hope, vorig jaar in Leeuwarden. Hier maakte ik samen met Isis Boot het Landmakerskabinet, een gereedschapswand met instrumenten die je kunt gebruiken om land te maken anno nu. Bijvoorbeeld met de Kompasser, een instrument om een proces op een circulaire manier in kaart te brengen. Momenteel zijn we aan het kijken of dit werk, nu na de tentoonstelling, een plekje kan krijgen op het ministerie in Den Haag. Zodat het ook écht gebruikt kan worden door beleidsmakers.

Sinds zomer vorig jaar ben ik me gaan focussen, op wat voor mij nu de essentie is van mijn werk, en hoe ik mijn missie met nog meer mensen kan delen. Disciplines integreren en holistisch inzetten. Naast de ontwerpprojecten ben ik begonnen om ook anderen te coachen die voelen dat ze willen groeien in hun creatiekracht. Prachtig om ook op deze manier van waarde te kunnen zijn. Benieuwd hoe ik ook jou hiermee kan helpen? Kijk dan hier of stuur me een bericht. Ik hoor graag van je!